Spontane HULPVERLENING

na de Tsunami

[ d e d r o o m r e i s v a n ] Stanley Joerawan en Bandara Sewratna

Securitas-medewerkers Stanley Joerawan en Bandara Sewratna, werkzaam bij KPN Mobile in Den Haag, vlogen in 2005 twee keer naar Sri Lanka. Hun doel was hulp bieden aan Tsunami-slachtoffers ter plaatse. Het werd een indrukwekkende, nauwelijks na te vertellen ervaring: “Het kruipt onder je huid. Het verandert je leven.” Dat spreekt ook uit hun indrukwekkende (dagboek)verslagen op de speciale website: www.milan-westland-in-azie.nl. Watch reisde af naar Den Haag en hoorde een bijzonder verhaal.

Onuitwisbaar gevoel

De zeebeving in Azië veroorzaakte op

tweede kerstdag 2004 een vloedgolf die

meer dan 200.000 slachtoffers maakte.

Kinderen raakten ouders kwijt, ouders

verloren kinderen, overlevenden bleven

ontheemd en ontredderd achter. De surrealistische

televisiebeelden staan op

ieders netvlies. Maar ter plekke kwam

het pas echt op je af, vertellen Stanley

en Bandara: “Zoveel verdriet en ellende,

het is niet te beschrijven.” Maar tegelijkertijd

- hoe tegenstrijdig het ook lijkt -

ervoeren zij een onuitwisbaar positief

gevoel. “De warmte, de dankbaarheid,

het gevoel dat je echt wat kunt betekenen

voor mensen. En nog steeds!” Het

gevoel sluit aan bij de oosterse opvatting:

‘Je eigen geluk ligt in het gelukkig

maken van de ander’.

Dit verhaal begint feitelijk met Ton Borsten,

destijds in dienst bij KPN. “Ik zag die

beelden op tv en vond dat ik iets moest

doen. Maar wat? En hoe?” Het antwoord

kwam van Jan van Elswijk, een aannemer

die veel werkt voor KPN. Ze kennen

elkaar van de koffiekantine. De Tsunamibeelden

hadden hem ook diep geraakt

en hij herkent Tons roeping en ‘stuurt’ hem

samen met Bandara naar Sri Lanka. Van

Elswijk stelt tevens een flink budget

beschikbaar om mensen te helpen met

de eerste levensbehoeften. Binnen drie

weken na de Tsunami kwamen zij in een

van de zwaarst getroffen gebieden.

Bandara en zijn vrouw, beiden geboren

in Sri Lanka, wisten niet wat ze zagen in

de anders zo vertrouwde omgeving:

“Alles was weg, of kapot, het was heel

erg.” Ton: “We wisten niet wat we zouden

aantreffen, maar het liep vanzelf, en er

was zoveel te doen!”

Dreamteam

Eind januari 2005 kregen Ton en Bandara

versterking van Stanley, ook ‘gestuurd’

door Van Elswijk. “Ik kwam net terug van

vakantie en ik moest dus meteen wéér

verlof vragen. Ik kreeg gelukkig alle

medewerking van mijn Branch Manager

en planner in Leidschendam.”

Stanley maakte een week lang deel uit

van het ‘Dreamteam’, zoals Van Elswijk

hen noemde. “We hebben veel kunnen

doen,” zegt Stanley, die een foto- en

videoverslag maakte. “Ton en Bandara

waren er al twee weken en hadden al

projecten opgestart. We hebben veel

spullen gekocht, zoals nieuwe vissersboten

en materialen voor de wederopbouw

van een school voor gehandicapte

kinderen, waar veel slachtoffers waren.”

Zo zijn er talloze schrijnende verhalen

van slachtoffers, maar mensen willen verder

en alle hulp is welkom. “We hebben

mensen gelukkig kunnen maken met de

kleinste zaken: schone handdoeken en

textiel, maar ook voedsel en onderdak.”

Loekoe en Trinity

Na een week keerde Stanley terug, maar

het helpen gaat verder, nu samen met

de Stichting Care Westlanders. Deze

stichting wil in Sri Lanka een tehuis

bouwen voor weeskinderen en kinderen

van verslaafde ouders en heeft diverse

structurele hulpprojecten opgezet of in

voorbereiding, zoals Loekoe en Trinity.

“Via Loekoe willen we zoveel mogelijk

weeskinderen onderbrengen bij eigen

familieleden. Die families/gezinnen hebben

dan wel (financiële) steun nodig en

via Loekoe willen we hen minimaal vijf

jaar steunen. Dat kan voor 100 euro per

kind per jaar. Elke bijdrage is welkom, je

kunt ook één jaar steunen!” Eind november

2005 reisden Stanley en Bandara

weer naar Sri Lanka. “Het was fantastisch

om de wederopbouw te zien: het meeste

puin is geruimd en de meeste mensen

wonen weer in een huis. En vissers kunnen

dankzij de nieuwe boten hun gezin

onderhouden.” Het weerzien met mensen

die ze in januari hadden geholpen, was

emotioneel. “Iedereen was zo blij! Het gaf

zo’n warm gevoel.” Trinity betreft de bouw

van het tehuis voor weeskinderen. “We

hebben tijdens ons laatste bezoek

verschillende zaken kunnen regelen. Er

is een bouwlocatie, het bouwplan is

goedgekeurd en de plaatselijke overheid

zal een deel van de onderhoudskosten

betalen. Geweldig toch!”

Aanstekelijk

Hun betrokkenheid werkt aanstekelijk. Er

is veel meer te vertellen. Nog zoveel meer

te doen. Stanley en Bandara zijn nog lang

niet klaar in Sri Lanka. Ze hopen ook andere

mensen te inspireren, zoals collega’s?

“De collega’s bij Securitas die ervan

weten, leven erg mee. Ook onze managers

doen hun best om ons te helpen met ons

rooster.”

Wie meer wil weten over de ervaringen van

Stanley en Bandara en de projecten van

de Stichting Care Westlanders, kan terecht

op: www.milan-westland-in-azie.nl.